Fikstür malzemeleri, fikstür imalatında fikstürün gücünü, aşınma direncini ve hizmet ömrünü doğrudan etkileyen temel bir unsurdur. Uygulama ve performans gerekliliklerine göre temel olarak aşağıdaki üç kategoriye ayrılırlar:
1. Metalik Malzemeler
- Karbon çeliği (örneğin, 45# çelik, Q235): Düşük maliyetli, işlenmesi kolay, genel donanımlara uygun, ancak aşınma direnci zayıf. Sertlik genellikle HRC20-30'dur (*Mekanik Tasarım El Kitabı'na* bakın).
- Alaşımlı çelik (örn. 40Cr, GCr15): Sertlik, otomotiv kaynak armatürleri gibi yüksek yüklü fikstürler için kullanılan ısıl işlem (HRC50-60) yoluyla artırılabilir.
- Paslanmaz çelik (ör. 304, 316): Korozyona dayanıklıdır, gıda ve tıp endüstrisi demirbaşları için uygundur ancak daha pahalıdır.
2.-Metalik Olmayan Malzemeler
- Mühendislik plastikleri (örn. naylon, PEEK): Hafif, yalıtkan, elektronik montaj armatürleri için uygun, 250 dereceye kadar sıcaklık dayanımı (PEEK veri kaynağı: Victrex teknik raporu).
- Kompozit malzemeler (örneğin, karbon fiber takviyeli plastikler): Havacılık ve uzay teçhizatlarında kullanılan yüksek mukavemet ve yorulma direnci, ancak pahalıdır.
3. Özel malzemeler
- Karbür (örneğin, YG8): Sertlik HRA90 veya daha yüksek, hassas taşlama fikstürlerinde kullanılır, ancak kırılgandır.
- Ceramic materials (e.g., alumina): High temperature resistance (>1500 derece), ancak kırılgandır ve özel çalışma koşullarıyla sınırlıdır.
